Bevallen Esther

Met je rolstoel over de gang heen racen! Een sterrenkijker

Na een pittige zwangerschap, met erge misselijkheid en veel spugen tot een week of 25, bekkeninstabiliteit en al vroeg veel harde buiken en weeën, was ik er écht aan toe om te bevallen.

Heel anders in tegenstelling tot mijn eerste zwangerschap, die voorbij vloog en waarin ik eigenlijk weinig klachten had.

Niemand had verwacht dat ik de 40 weken zou vol maken (met 37 weken werd ik door de verloskundige al voorzichtig geïnformeerd over inleiden), laat staan lánger dan 40 weken zwanger zou zijn. Met 38 weken zwangerschap is er gekeken of er misschien al iets gaande was, en of ik eventueel gestript kon worden. Maar zoals verwacht, was dat niet mogelijk.

Het was woensdag 2 januari. Ik was 40 weken en 5 dagen zwanger van mijn tweede kindje en het waren echt de welbekende laatste loodjes, en ja, die wogen in mijn geval echt het zwaarst.

Ik had die dag een afspraak bij de verloskundige en wederom werd er gekeken of ik gestript kon worden. Het zou lastig worden aangezien ik krap anderhalve centimeter ontsluiting had, en mijn baarmoedermond nog niet helemaal verweekt was. Maar, even tanden op elkaar, en uiteindelijk gelukt! Doordat ik minder leven voelde en de verloskundige ook geen reactie kon uitlokken met het echo apparaat, werd ik wel nog even doorgestuurd naar het ziekenhuis voor de zekerheid.

Mijn man grapte nog op de heenweg dat we waarschijnlijk’s avonds hetzelfde ritje gingen maken!

Gelukkig zag alles er goed uit en werd er een afspraak gemaakt voor twee dagen later om dan verder te bespreken wat we gingen doen. Jammer genoeg was er geen weeën activiteit te zien op de ctg. 

Die avond had mijn man wat vrienden over de vloer en ging ik boven op bed nog even een serie kijken, ondertussen vriendinnen terug Whatsappend dat er nog steeds geen beweging inzat, dit was om kwart over negen. Toen ineens om half 10 mijn vliezen braken! Enthousiast sprong ik uit bed, greep de handdoek die ik daarvoor al weken op mijn nachtkastje had liggen en hield die tussen mijn benen, want, vloedgolf! Natuurlijk hadden we precies nu mensen over de vloer, maar ik was zo blij dat het me niks uitmaakte. Mijn man schoot gelijk in de regelmodus, vrienden naar huis en de verloskundige bellen terwijl ik onder de douche stond. Wel wat teleurgesteld dat ik geen weeën voelde (bij mijn eerste braken mijn vliezen en vanaf dat moment kreeg ik elke 5 minuten een wee, 4,5 uur later had ik mijn zoon op mijn borst). De verloskundige sprak met mijn man af dat ze om 11 uur zou komen. 

Om 10 uur belde ze nog even terug om te vragen of de stagiaire mee mocht komen, dit vind ik geen probleem en zo kon ik haar ook vertellen dat ik wat vervelende harde buiken kreeg, waarop zij antwoordde wat eerder te komen gezien mijn eerdere bevalling. Half 11 waren ze er. Ik had ondertussen elke 5 minuten een wee, maar prima vol te houden. Na de controles konden ze me vertellen dat ik 3 cm ontsluiting had en de baarmoedermond nu wel verstreken was. Ook wilde ze gelijk naar het ziekenhuis (waar ik moest bevallen vanwege een fluxus bij de eerste bevalling).

Mijn moeder kwam eraan om bij onze zoon te blijven slapen en wij konden vertrekken naar het ziekenhuis. 

11 uur. In de auto kreeg ik persdrang. ‘Nee! Dit kan nooit zo snel!’ riep ik. Ik zei tegen mijn man dat hij dit niet tegen de verloskundige mocht zeggen bij aankomst van het ziekenhuis, want dan zouden ze me vast een aansteller vinden dacht ik. Tot ik voor de ingang van het ziekenhuis een dikke vette wee kreeg, de verloskundige greep en riep ‘IKMOETPOEPEN!’.

Net als in de film werd ik in een rolstoel gehesen en over de gang geraced naar de verloskamer. 

Ik riep nog ‘ze ligt niet goed! Ik kan nooit nu al persdrang hebben!’ Daar aangekomen heb ik iedereen aardig verzocht hun mond te houden (ahum) en nog even geroepen dat ik niet geknipt wilde worden en geen pijnstilling. Tot het half 12 was en ik het niet meer hield, nog een laatste check. 9 cm, met persen 10, dus groen licht. Gelukkig! Nu kan ik wat met de pijn. Op handen en knieën begon ik mij over te geven aan die persdrang die ik een halfuur in moest houden. Oerkracht. Geen andere woorden heb ik ervoor.

Maar na een paar keer persen gaf ik aan het gevoel te hebben tegen een muur aan te persen en werd er wederom gecontroleerd

Mijn voorgevoel werd bevestigd, madam was nog even gedraaid en lag als een sterrenkijker. Dus op mijn zij, persweeën wegpuffend werd er gekeken naar hoe of wat nu verder. Ik riep na een poosje dat ‘ze maar moesten opensnijden’. Ik vond het erg zwaar. Nadat ik vriendelijk het ‘aanbod’ van een catheter afgeslagen had, heeft de verloskundige een gynaecoloog erbij geroepen. Het was inmiddels 10 over 12 (het voelde als veeeeeeeel langer). De gynaecoloog wilde even voelen, ze drukte handmatig van binnenuit mijn blaas leeg, er zat nog een randje vliezen in de weg, en nadat ze dat gedaan had, draaide mijn baby in de goede positie! Oké, let’s do this, volle kracht vooruit. Een perswee, alles geven wat je kan! Het hoofdje kwam in zicht, maar floepte net zo hard weer terug omhoog. Nog een keer, enthousiast riep de verloskundige dat ze er nu echt aankwam! Nu moest ik het ineens rustiger aan doen, het ging zo snel! Na 8 minuten persen, kwam daar om 18 minuten over 12 onze dochter Mia ter wereld.

We waren allemaal beduusd dat het ineens van persdrang voor niks, naar de geboorte ging. 

Al met al heeft alles 2 uur en 50 minuten geduurd, wat ik als best heftig heb ervaren. Maar we waren zo dolgelukkig dat alles goed gekomen is, ik er goed uit ben gekomen, geen bloeding zoals de eerste keer, en ons meisje kerngezond! Een abrupt einde van de bevalling. Maar met een goede afloop.

Mia Raeven Kerpentier, 3 januari, 00:18. 3675 gram en 51 cm. 

One thought on “Met je rolstoel over de gang heen racen! Een sterrenkijker

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top