Bevallen Kinderen Melany

Tiger mom

In mijn ogen bestaan onredelijke moeders eigenlijk niet. Natuurlijk heb je moeders waarbij je een wenkbrauw optrekt. Of waarvan je je afvraagt waarom ze bepaalde keuzes maakt. Moeders waar je om moet lachen als ze heel overbezorgd zijn. Moeders die alles uit een boekje halen. Maar in the end, is elke moeder de vrouw die een kind heeft gedragen. Die zorgt. Dat zorgen komt met onredelijke gevoelens. Gevoelens waar je je niet op voor kan bereiden.

Geloof mij. Alles waarvan je ooit -toen je nog geen moeder was- zei dat je dat nooit zou doen… Dat ga je doen. Echt.

Tiger moms. Ik ben er één, inclusief het loshangende tijgervelletje op navelhoogte. Thanks kinderen, voor de constante reminder dat ik jullie in mij heb mogen dragen, gezond op de wereld heb mogen zetten en sindsdien geen nacht meer heb doorgeslapen. Die prachtige hangende Chanel bags onder mijn ogen passen wel lekker kitsch bij dat tijgervelletje. Gelukkig is het mode, die dierenprintjes.

Bij Mila was ik nog een redelijke moeder, al zeg ik het zelf. Al heb ik mijzelf verbaasd. Ik dacht altijd dat ik een nuchtere moeder was. Tot Mila als kleine baby koorts kreeg en hees werd. Als een malle hing ik geëmotioneerd aan de telefoon met de huisarts. Als ik nu terugkijk gooi ik het maar op de hormonen. Mila was altijd appeltje eitje. Zo’n baby die slaapt, huilt omdat ze honger heeft en eet en poept. Volgde precies het schema van het CB en in mijn ogen waren alle baby’s zo. Zo niet dan kwam het door voortreffelijk opvoeden van mijn man en mij.

Maar toen kwam de tweede. Bij Morris veranderde er iets.

Het had ook te maken met zijn huilbaby zijn en het niet kunnen vinden van een oorzaak. Dan word je echt de meest onredelijk moeder ooit. Ik heb geëist dat ze hem gingen onderzoeken, liet me bijna een postnatale depressie aanpraten. Uiteindelijk heb ik hem beschermd tegen een ziekenhuis dat hem wilde laten opnemen op een huilpoli toen hij acht weken oud was. Morris was heel veel ziek, had veel koorts, sliep altijd tussen ons in. Het interesseerde me niet wat iemand daarvan vond. Dit had hij nodig en wij hadden slaap nodig. Ik stond stampvoetend bij de huisarts en eiste om de zoveelste antibioticakuur en uiteindelijk een doorverwijzing naar een KNO-arts.

Toen kwam Mex en bij Mex kreeg iedereen een dikke vinger.

Het begon bij de bevalling. Met weeën heb ik boodschappen gedaan en ben ik het dorp in geweest. Toen ik bij thuiskomst maar eens ging timen kwamen ze om de drie minuten. Anderhalf uur later was ik thuis bevallen. Ik had heel dwars geen bed verhoogd. Later ben ik kunstvoeding op verzoek gaan geven. Wat resulteerde in een dikke tevreden baby, die overdag zoveel at, dat hij in de nacht niks meer nodig had. Mex was huge, in de lengte en breedte. Ik kreeg een nieuwe CB-arts die bij elke controle zei ‘ik hoef jou niets te vertellen, je bent moeder van drie’. Precies dacht ik.

Als een andere arts vroeg over hoeveel hij nou te eten kreeg , zei ik ‘genoeg, dat zie je wel zeker?’

Nu zitten we in de basisschoolperikelen, de luizenmoeder-toestanden. ‘Je geniet hiervan’,  zegt mijn man als ik de zoveelste schoolpleinroddel aan hem vertel. Ondertussen vreet ik mezelf soms op. Ik kan je zeggen als onredelijke tiger mom met pedagogische achtergrond ontstaan er soms curlingouder situaties. Het eerste jaar van Mila heb ik vier gesprekken op school gehad omdat Mila had verteld dat een meisje uit haar klas huilend op de wc had gezeten omdat ze gepest werd. Of omdat ik benieuwd was hoe ze omgingen met passend onderwijs. Maar Tiger mom ging los toen Mila met haar eerste jaarrapport ondergemiddeld scoorde in groep één. Ze een zwak kreeg voor Engels. Terwijl ze met haar nog geen vijf jaar alle kleuren kende, tot twintig kon tellen en veel kledingstukken kon benoemen. Uiteindelijk was hun conclusie dat Mila in groepje rood kwam, bij kinderen die achterliepen. Ik was in shock, schreef een blog, die vervolgens door de hele school gelezen werd en ik kon weer op gesprek komen.

Een jaar later heeft Mila een rapport waar ze bovengemiddeld scoort en ik ben klassenmoeder.

Maar de curlingmoeder is weer aan. Ik sta als een leeuw voor mijn kinderen en krijg een intakelijst waarin ik mijn kind mag aanvinken in hokjes: ‘druk’, ‘huilt snel’, ‘snel boos’, ‘heeft moeite met verandering’. Op ‘maakt snel contact na’ , alleen maar negatieve stempels. Met mijn ervaring van het jaar ervoor en wetende dat ik deze hokjes zou kunnen aanvinken voor Morris, zet ik een dikke streep door alle vakjes en vul op de stippellijntjes ‘GEVOELIG’. Ik kruip achter mijn laptop en stuur een mail naar de directrice, over dat ik het niet eerlijk vind voor de kinderen als ze op deze manier starten in een nieuwe klas. Ze verdienen het om een blanco kans te krijgen waarin de leerkracht vanzelf het kind leert kennen. Ik word natuurlijk weer uitgenodigd in het kamertje van de directrice. Tiger mom aan.

Tot in de oneindigheid zal deze tiger mom aan gaan, redelijk of onredelijk. Wie aan mijn kinderen komt, zit aan mij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top