Baby Mandy zwanger

Verliefd op een papa met een knoopje

November 2016

“Ik ben tot over mijn oren verliefd op een papa van drie koters die tijd vreten als een malle. Een papa met een knoopje.

En ineens kon ik het toegeven; ik zie het helemaal niet zitten om kinderen te krijgen. Ik ben al jaren doodsbang om zwanger te worden. In de zomer van 2013 had ik mijn eerste miskraam. Ik wist niet eens dat ik zwanger was. Acht weken lang had er iets in mijn lichaam gezeten, was kort gegroeid en had daarna losgelaten. Ik was er kapot van, dat wel. Maar ik was er niet klaar voor op dat moment, ik was nog jong. En de relatie met mijn ex was te fragiel ervoor. Frummeltje had de juiste keuze gemaakt.

De tijd erna dacht ik wel aan kinderen. We hadden het er ook wel over. Ik zocht denk ik meer iets dat het verdriet weg liet gaan, dan dat ik echt moeder wilde worden. Toch stopte ik in januari 2015 met de pil. Ik had begin juli alweer zo’n vermoeden en liep door de weeks nog te blèren dat ik maar ‘effe een testje’ moest gaan halen. Dat weekend ging het fout; frummeltje nummer 2 liet los.

Waar ik bij nummer 1 brak, bleef ik bij nummer 2 rustig.

Het deed me vrij weinig. De dag zelf heb ik gehuild, de dagen erna niet eens. Het lege gevoel wat ik de eerste keer had, had ik totaal niet. Ik ging gewoon door met mijn leven. ‘Het is maar beter zo,’ zei ik nog tegen m’n ex-vriend. ‘Het gaat toch niet goed tussen ons, we hadden het nooit gered.’

Dus, twee miskramen verder en hormonen door mijn hele lijf, begon ik aan mezelf te twijfelen. Ik wilde niet de medische molen in, maar ik voelde druk van buitenaf. Ik voelde me in het nauw gedreven. Want ergens wist ik wel dat ik het niet wilde. Ik zou ook niet weten hoe ik dat moest doen. Ik wil me niet negen maanden ziek voelen, het kind eruit persen en dan weer weet ik veel hoe lang herstellen.

En toen was híj er ineens, met zijn drie prachtige jongens.

Niet één, maar vier mannen om van te houden. En wat zijn we al gek op en met elkaar. Mijn moederhart is gevuld met liefde voor en van deze gasten. En eerlijk? Ik vind het heerlijk dat ze opgevoed en zindelijk zijn en zich niet gedragen als hulpbehoevende gremlins. Ik vind het heerlijk als ze komen knuffelen of als ze boos worden op me omdat ik zeg dat iets niet mag. Ik heb ze dan niet gemaakt, ‘I love them like my very own’ .

Terug naar het heden.

Het is voor mij zo heftig om dit te lezen. Het is deels geschreven op basis van onzekerheid, maar ook omdat mijn man het totaal niet zag zitten om een kleintje erbij te krijgen. We waren net samen en zijn door omstandigheden ook snel gaan samenwonen. “Ik wil je alles geven, maar een kindje kan echt niet,” zei hij toen. Dat kwam in eerste instantie heel hard binnen, maar na een aantal dagen kwam ik dus op het punt dat ik in november 2016 beschreef. Ik had er vrede mee.

Vastberaden

Deze mening heeft trouwens niet heel lang geduurd, maar het gaf rust op een voor ons een belangrijk moment: 31 december 2016 vroeg hij me ten huwelijk. Het idee van rustig onze bruiloft plannen terwijl we genoten van de jongens en daarna als man en vrouw door het leven te gaan, vond ik wel wat. Vooral omdat ik me geen zorgen hoefde te maken over onzekerheden. Want elke vrouw die een kindje is kwijtgeraakt weet het: Je hele vertrouwen in je lichaam is weg. Je bent als de dood om weer te falen. ‘Geen kinderwens, geen onzekerheid’, was mijn idee. Lekker naïef, hè?

Ineens een wens

Het was 14 februari 2017, we aten samen een hapje buiten de deur. Onze eerste Valentijnsdag samen. We zaten in een hoekje van het restaurant, naast elkaar op een heerlijke bank. Van het één op het andere moment hadden we het over een kindje. Waar het al die maanden ervoor zo logisch was geweest om niet voor een kleintje te gaan, was het nu voor ons allebei zo logisch om het wel te doen. We wisten welke naam voor een meisje (nu dik 2 jaar verder nog steeds bovenaan ons lijstje) en zagen het helemaal voor ons. 

Achteraf gezien was ik dus niet de enige die onzeker was. Het was alsof we onze krachten hadden gebundeld en dit nu wel samen aankonden. We wilden sowieso eerst trouwen, dus hadden vanaf die Valentijnsdag nog een kleine anderhalf jaar om lekker oppervlakkig te kunnen nadenken over een kleintje. 

Nu, twee jaar later, staan we aan het begin van het traject om écht samen voor een kleintje te gaan. De onzekerheid giert door ons lijf, maar we zijn vastberaden. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top