Bevallen Kinderen Lisa

Mama zonder moeder

Afgelopen Moederdag was mijn 6e Moederdag, mijn meisje heeft vol trots een ontbijt voor me klaar gemaakt (samen met mn vriend natuurlijk) en is compleet losgegaan in de Hema voor een mooi cadeau. (Lees: knalrode lipstick, nagellak en een nepzilvere diamanten ring) ‘Mooi he mama, zelf uitgezocht’.

Afgelopen Moederdag was tevens alweer de 4e Moederdag zonder mijn eigen moeder.

Ze is aan kanker overleden in december 2015 na een (relatief) kort ziektebed.

Mijn dochter was toen nog geen 3 jaar. Ze verloor haar oma in alle onschuld en heeft er voor zover ik merk niet zo heel veel van mee gekregen. Mijn moeder stond naast me bij haar geboorte. Haar hand kneep ik fijn en ik vervloekte haar tijdens de weeën. Zij knipte de navelstreng door en bond deze eigenlijk direct weer vast aan zich zelf.

De jaren daarna waren we een drie-eenheid. Waar ik ging, ging mijn moeder en waar mijn moeder ging was mijn dochter. We deden álles samen.

Ik was een moeder naar mijn moeders voorbeeld en hing om de haverklap met haar aan de telefoon. De tips en trucs kwamen van haar, tsja logisch.. Ze overleed in december 2015. Deze heb ik nooit aan zien komen, sterker nog misschien heb ik de hele aanloop er naar toe en haar ziekte wel keihard genegeerd. Mijn mama gaat niet dood, doe niet zo raar.

En toch ging ze, zomaar op een woensdagavond.

Het was het ergste wat ik ooit zou mee maken en tot nu toe het zwaarste wat ik heb moeten doorstaan. Ik ben een mama zonder moeder. Ik moest het vanaf toen zelf doen. Midden in een nog aflopende scheiding, midden in een nieuwe relatie, midden in een verhuizing, midden in een nieuwe baan.Midden in mijn leven en midden in haar eigen leven. Mijn moeder werd 54.  Daar ging ik, zelf moeder zijn, zonder moeder. Geen appjes meer, geen goede raad meer, niet meer m’n hart luchten. Niet meer zomaar mn dochter brengen en zelf de hort op gaan. Niet meer met zn drieën de hort op. Niet meer verwend worden met een middagje shoppen. Geen logeerpartijtjes meer bij oma. Geen eerste keren meer bij oma. Geen oppassen meer door oma. Geen oma meer voor mijn dochter.

Het gemis was groot (en is natuurlijk nog steeds) maar toch juist dankzij haar ben ik de mama die ik nu ben.

Dankzij haar kan ik op eigen benen staan en heb ik dat gedaan. Ik moest wel en het lukte. Natuurlijk heeft het me moeite gekost en was de wijnafname in die periode nergens ter wereld zo groot als in ons huis. Maar met vallen (heel vaak vallen) en opstaan werd ik beter in mama zijn zonder moeder. Ik pak nog steeds vaak de telefoon om haar te appen. Of als ik wel eens niet uitkom met oppas, dan kan ik zelfs nog wel eens boos zijn. ‘Mam waar ben je nou, verdomme’.

Als ik in de stad loop met m’n meisje mis ik haar, zij had hier bij moeten zijn. En heel random kan ik dan boos worden op een vrouw met kind en haar moeder. Zij wel. Er zijn natuurlijk meer vrouwen zonder mama. Of waar een moeder zich niet als moeder gedraagt. Waar kleintjes (of grote for that matter) zichzelf moeten kunnen redden. Ik heb het geluk dat ik ben groot gebracht door mijn moeder en dat ze me onbewust klaar heeft gestoomd om het zelf te kunnen.

Ze is nog bij me hoor, in gedachte praat ik nog iedere dag met haar.

En als ik iets stoms doe hoor ik haar lachen. Het lichtje dat zij heeft achter gelaten zal altijd bij me blijven. 

Als ik maar voor de helft zo’n goede moeder ben voor mijn meisje als dat mijn moeder was voor mij is mijn missie geslaagd. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top