Kinderen

De perfecte bio komkommer

Mijn naam is Carin, zomaar een moeder van 30 jaar jong. Samen met mijn man William proberen wij onze 3 stuks uks op te voeden tot sociale wezens. Dat dit met vallen en opstaan gaat, hebben wij inmiddels zo goed als mogelijk proberen te accepteren. Perfectie is een illusie heb ik inmiddels geleerd. Alleen denken ze daar wat mij betreft in de supermarkten nog vaak heel anders over.

Natuur, een gekregen goed

Met een gezin van vijf proberen wij hier en daar een steentje bij te dragen aan een gezondere en bewustere wereld. De natuur is voor ons een belangrijk gekregen goed. Wij kunnen hierin nog heel veel leren als het gaat om zorgvuldig met het milieu om gaan. In alle eerlijkheid lukt het ons niet om alles biologisch en fair te kopen en soms krijg ik ook een denkrimpel als ik naar de Bio in de supermarkt kijk.

Begrijp me niet verkeerd ik wil biologisch absoluut niet af kraken. Sterker nog, er zijn juist hele bewuste winkels die voor echt eerlijk en puur kiezen en de term biologisch daadwerkelijk hanteren. Het is daarom ook goed deze winkels van harte te steunen! Nu onze jongste knul een jaar is geworden en de middelste dame ook bijna naar school gaat, wordt onze wereld weer wat groter. Mijn voornemen is dan ook om meer naar de lokale winkels te hoppen voor de verantwoorde koop.

Een jasje van plastic

Op dit moment hou ik het iedere week bji één boodschappenmoment bij de supermarkt. Daar is niets mis mee en als je goed rondsnuffelt kan je ook hele interessante producten tegen het lijf lopen. Toch zijn er ook producten met het bewuste Bio stempel die de frons op mijn voorhoofd doen vergroten.

Als ik over de groente en fruit afdeling struin heb ik reuze keuze tussen biologisch en normaal? Bij “normaal” vraag ik me af of de appel van Sneeuwwitje ook zo bespoten was als de appels die ik in mijn kar stop. Toch maar biologische de volgende keer.

Tot ik met mijn karretje bij de komkommers aankom. De (normale) komkommers zijn enorm groot stralend groen, net echt! Een kistje hoger blinkt het bio embleem in mijn ogen. Iets smaller van stuk ook mooi van kleur, precies zoals een komkommer hoort te zijn. Maar ik kan hem niet helemaal keuren want deze komkommer draagt een jasje om hem te beschermen. Een jasje van plastic!

Precies hetgeen wat mij zo kan storen aan Bio in de supermarkt. Dan kies je bewust voor een verantwoorde koop, alleen het principe zero waste hoort blijkbaar nog niet in het totaalplaatje. Ik probeer het te relativeren en bedenk dat wij misschien wel de grootste boosdoener van het hele Bio verhaal zijn. Je hebt er overal rotte appels tussen zitten en die pik je er zo uit, oftewel die laat je liggen daar ga je niet voor betalen. Voor ons perfectie-beeld mag een appel geen plekjes hebben en glimt hij het liefst net zo mooi als de appel waar Sneeuwwitje in hapte. Waarschijnlijk hebben de supermarkten die eis aan de bio-industrie en ik de vraag aan de supermarkt mijn keuze te vestigen op een perfecte bio komkommer. Een betere keus? Prima! Maar ik wil ze wel (ver)kopen dus dan maar een jasje erom heen om ze te beschermen.

Streven naar imperfectie

Een grote wens van mij is dat ik niet meer terugkom van het boodschappen doen met een halve zak vol afval plastic, afkomstig van mijn gekochte producten. Dat is misschien een mooi doel om aan te werken de komende tijd.

Je kunt niet de hele wereld verbeteren, maar je kunt wel kleine stapjes doen in de goede richting. Samen staan we sterk! Ook ik zal nog veel bewustere keuzes kunnen maken in het behalen van dit doel. Goed is niet perfect en eerlijk gezegd ontbreekt het mij vaak aan wilskracht om te kiezen voor het goede. Van harte hoop ik dat wij mensen in gaan zien dat als men beter voor de wereld wil zorgen, perfectie niet het streven hoeft te zijn. Dat imperfectie het voorbeeld wordt op de plaatsen waar wij mensen dagelijks komen. Om zo onze kromme gedachten naar onzelf, elkaar en de wereld in zijn totaal voorgoed de rug toe te keren. Dat zou toch mooi zijn!

Ondertussen heb ik een poging gewaagt om zelf mijn bio komkommer te kweken. Hij doet hard zijn best imperfect te zijn, aan mij de taak dit te accepteren.

Carin

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top