Baby Bevallen Esther

R.I.P. zorgeloos bestaan.

Moeder worden en zijn is het mooiste en leukste wat me ooit is overkomen. Van paardenmeisje die altijd het hardst riep nooit kinderen te willen, ben ik gegroeid tot een volwassen, meer zelfverzekerde vrouw. Mét kinderen. Ineens was de kriebel er.

Mijn vader zei altijd: ‘kinderen zijn je meest kostbare en meest angstige bezit’

En nu weet ik wat hij daarmee bedoelt. Zodra je kinderen krijgt, wordt je zorgeloze bestaan in een klap van de tafel geveegd. Eigenlijk begint dat al wanneer je een positieve test in je handen houdt. Je wilt vanaf dat moment het beste voor je kindje. Je gaat opletten met wat je nuttigt, heb je buikpijn, dan wil je het liefst even dat er naar je baby wordt gekeken en je gaat opletten of je de baby nog vaak genoeg voelt.

Dat valt allemaal nog wel mee…maar dan wordt je kindje geboren. Vanaf dat punt begint het pas echt. De zorgen. Drinkt de baby wel goed? Ademt hij nog??! Zijn er genoeg plasluiers geweest? HEEFT DE BABY AL GEPOEPT?! En welke kleur was de poep?? Ojee is dit veel spugen, of valt het nog onder een ‘mondje terug geven’?

De eerste keer dat ze ziek zijn. Persoonlijk ben ik er bijna ziek van als ik mijn kleintjes zo zielig zie. Toen mijn zoontje een tijdje geleden buikgriep had, sleepte ik mijn matras van mijn bed en legde die naast hem neer om dicht bij hem te zijn (hij wil niet bij mij in bed). Ik was hoogzwanger en sliep al tijden slecht en door de bekkeninstabiliteit kon ik amper nog omdraaien of uit bed stappen, laat staan vanaf de grond. Maar mijn mannetje voelde zich veilig met mama in de buurt. Natuurlijk bood mijn man aan om op de grond te slapen maar ik moest en zou zelf bij hem zijn.

Om terug te komen op het paardenmeisje dat ik was. Vroeger stapte ik op elk paard. Hoe gekker hoe beter. Maar nadat ik met bijna 20 weken zwangerschap van mijn paard viel, kwam daar verandering in. Ik ging pas 7 weken na mijn bevalling weer écht rijden. En dat ging niet makkelijk. Ik was bang. Ontzettend bang. Uiteindelijk verdween de echte angst naar de achtergrond maar kwam daar in de plek een stemmetje voor terug dat altijd riep: ‘pas op! Je kinderen hebben je nodig! Niet vallen! Je koppie erbij houden!’. Weg zorgeloos rijden. Ik hoorde het al van andere moeders met paarden dat zij dit gevoel hadden. Maar ik dacht altijd dat het wel zou meevallen. Maar joh, ze hebben echt gelijk.

Als je me vraagt wat het minst leuke aan het moederschap is. Dan is dat het. Nooit meer geen zorgen.

Als ik denk aan de toekomst, kan die mij ook best wel beangstigen soms. Tuurlijk ben ik ook heel erg benieuwd naar hoe ze opgroeien en hoe ze zullen zijn later. Maar ik vind het ook eng. Zijn ze opgewassen tegen de echte en soms harde buitenwereld? Zullen ze slimme keuzes maken? Blijven we altijd zo close met elkaar? En vind je me over 16 jaar nog steeds de liefste en de beste moeder?

Ik hoop zo van wel. Ik hoop dat ze, als ze volwassen, zijn tegen me zeggen; ‘mam, je hebt het goed gedaan’. Dat is toch de beste onderscheiding die je kunt krijgen.

En nu lijkt het misschien dat ik niet geniet. Maar dat doe ik zeker. Met de volle 100%. Ik vind mijn leven meer invulling hebben en geniet nóg meer dan ik al deed. Ik maak me heus niet 24/7 druk. Maar in je achterhoofd is het altijd aanwezig, sluimerend. Gaat alles goed, doe IK het goed.

Maar het aller- allerbelangrijkste is dat zij happy zijn en het mooiste waar ik naar kan kijken zijn twee gelukkige, slaperige koppies die met een vol buikje en een fris gebadderd lijfje in hun bedje liggen.

En daar heb ik best wat slapeloze nachten, stemmetjes en bezorgdheid voor over.

Tot snel!

Liefs, Esther

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top