Baby Kinderen Melany

Op je eigen manier

Ik schrijf vaak over mijn middelste, mijn pittige roodharige Morris. Morris heeft mij geleerd wat een oermoeder zijn is.

Mijn oudste was een perfect kind, een heerlijke rustige start als moeder, maar niet reëel. Ze sliep in de kraamweek door dus ik ging uitgerust weer aan het werk. Deed alles volgens het boekje. Gaf haar speen netjes aan Sinterklaas voor de baby pietjes. Slaapt altijd in haar eigen bed. Toen in ik in mijn omgeving zag dat baby’s net zo oud als zij onmogelijk in slaap vielen, er zorgen waren rondom eten, veel huilde, kon ik mij geen voorstelling maken dat dit mij ook zou gebeuren.

Het kwam vast omdat ik al tien jaar met kinderen werkte.

Toen werd ik zwanger van Morris, heerlijk nog zo’n klein makkelijk kindje hoopte ik. Mijn zwangerschap was best relax. Zoals alle zwangerschappen kreeg ik extra suikertesten omdat mijn lijf nogal grote kinderen maakt. Tijdens de 20 weken echo leek zijn schedel wat klein, maar de volgende controle was dit dik in orde. Na een prima bevalling kwam Morris ter wereld. Morris sliep 24 uur non stop, we moesten hem wakker maken voor voedingen. Hoppa nog zo één dachten wij!

Daarna ging hij los.

De kraamzorg met 18 jaar ervaring riep in mijn kraamweek meerdere keren dat ze nog nooit zo’n heftig baby’tje had gezien. Heel bemoedigend inderdaad voor een moeder vol in haar hormonen. De verloskundige keek mee met drinken en adviseerde een andere fles en verwees ons door naar een osteopaat. Die kwam er niet uit en verwees ons door naar een huilbaby expert. Na twee sessies wist die het niet meer en verwees ons door naar een vrouw die zou kijken naar zijn vorige leven!? Daar stopte ik, ik ging naar de huisarts omdat ik het niet meer wist en we kregen een doorverwijzing naar de kinderarts. Op een onschuldig hartruisje en navelbreuk na konden ze niks medisch vinden. De enige optie zou zijn een huil poli waar hij met zes weken oud een week opgenomen zou worden. Wij moesten hem dan alleen laten en zelf naar huis gaan. Dat weigerde ik.

Daar begon het proces van accepteren dat hij anders is, gevoelig is en meer nabijheid nodig heeft.

Morris sliep het eerste jaar tussen ons in omdat hij elke 2,5 uur bevestiging nodig had dat we in de buurt waren. Hoe ouder die werd, hoe meer hij dingen aan kon. Toen we na een jaar switchte van gastouder naar de kinderopvang hebben we hem de eerste maanden meerdere keer moeten ophalen omdat ze het niet meer wisten met hem.

Morris is het hele eerste jaar chronisch verkouden geweest. We hebben heel veel met hem bij de huisartsen post gezeten omdat hij piepend ademhaalde met hoge koorts. Na anderhalf jaar eiste we een doorverwijzing naar de KNO, werd zijn neus amandel verwijderd en kreeg hij buisjes. Tot hij twee jaar was heeft hij heel weinig gepraat. Na de buisjes kwam de spraak eindelijk op gang.

Ondertussen is Morris vandaag vier jaar oud.

En hebben we al heel veel dingen met hem overwonnen en liggen er nog veel op ons pad. Tijdens zijn babytijd riepen ervaren collega’s let maar op, huilbaby’s worden makkelijke kinderen. Ik had mijn twijfels, dit is gewoon een heel gevoelig kind. Ik weet vanuit mijn pedagogische achtergrond dat kinderen diagnosticeren pas echt nuttig is vanaf basisschool leeftijd. Morris mag bijna naar school. Is zindelijk en vind poepen eng. Hij kan het goed ophouden dus we hebben nooit ongelukjes. Maar als baby zijnde kon hij dit al en hebben we hem meerdere klisma’s moeten geven. Nu houdt hij het op en heeft buikpijn, vraagt om een luier poept daar in en gaat weer verder zonder luier. Zijn speen is heilig en ja hij is vier jaar en heeft hem nog. Sommige letters kan hij hierdoor niet goed uitspreken, voornamelijk de R. Logopedie is zeker één van de dingen die school snel zal benoemen.

Morris is een jongetje die harten veroverd met zijn donkerbruine kijkers en rode haren. Maar mensen kunnen zich ook irriteren omdat hij verwend overkomt, drammerig, vasthoudend. Meerdere keren bemoeien mensen zich met ons opvoeden, bekenden en onbekenden. Je weet niet hoe het is, hoe diep je moet gaan om hem te overtuigen. Zijn vertrouwen te winnen.

Na deze zomer mag hij voor het eerst naar school en wat kan ik mij daar toch een zorgen over maken.

Eigenlijk over alle spannende situaties. Uiteindelijk valt elke situatie waar ik mij zorgen over maak achteraf altijd mee. Een typisch kenmerk van hoog gevoelige kinderen.  Maar ze moeten altijd ontladen en dat doen ze op de meest veilige plek, thuis bij papa en mama. Hij is echt helemaal klaar voor school wat betekend dat hij geen stapjes meer aan het maken is maar sprongen. Zijn spraak gaat als een tierelier. Omdat hij weet dat er op school geen luiers zijn , wil hij af en toe proberen op de wc te poepen. Hij is in zijn fijne motoriek echt heel sterk, tekent al echte poppetjes met wimpers. Tekent strak binnen de lijntjes. Het wennen op school ging makkelijk, te makkelijk bijna. Dat hebben wij gevoeld deze week door meerdere boze buien.

Hoewel ik hem een label kan geven, wil ik dit niet.

Al is hij duidelijk hoog gevoelig. Ik wil uitgaan van wat hij kan, van de stappen die hij neemt. Ik wil geen excuus voor zijn boze gedrag, ik wil dat hij ermee leert omgaan. Ik wil dat hij leert hoe hij zijn emoties woorden kan geven ook in reguliere situaties zoals op school. Ik wil hem volgen, steun geven, vertrouwen geven dat ik weet dat hij het kan. Je raad het al, hij verbaasd ons. Op zoveel vlakken. Niet omdat onze standaard lager voor hem is dan voor onze andere kinderen. Zeker niet, misschien vragen we wel veel meer van hem. Maar omdat we weten wat goed voor hem is.

We volgen hem omdat hij de afgelopen vier jaar heeft laten zien dat hij net zo ontwikkeld als zijn leeftijdsgenoten en stiekem misschien op sommige vlakken al wat verder is. Maar dat dit niet is volgens de standaard, dat lijkt mij duidelijk. Dat betekent niet dat dit fout is, hij verwend is, hij doet het op zijn eigen manier. Er zijn geen gebruiksaanwijzingen voor kinderen, kinderen die normaal ontwikkelen of anders.

Elk kind is uniek en verdiend het om zo naar gekeken te worden.

Door Morris ben ik een oermoeder, omdat in onze samenleving nog te weinig gekeken wordt naar individuen. Tot hij het zelf kan sta ik als een leeuw voor hem!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Back To Top